Kaapverdische Eilanden

Inmiddels hebben we de Kaapverde al vele mijlen achter ons gelaten, maar we hebben nog wel het een en ander te vertellen over onze belevenissen. Want ja, de Kaapverde.. wat konden we daar van verwachten? Vooraf deden we een beetje navraag bij mensen die er waren geweest: “een hoop zand”; “niet echt iets te doen”. En deze quotes sloegen dan vooral op het eiland Sal, onze landingsplaats na de oversteek vanaf de Canarische Eilanden. Het eiland Sal is hét toeristeneiland van de Kaapverde. Het heeft strand, veel hotels, en een goed Afrikaans klimaat. Maar de reizen zijn vooral ‘all inclusive’ naar een hotel in het zuiden en het is meestal niet echt de bedoeling dat je je resort verlaat. De baai waar wij aankwamen was bij de plaats “Palmeira” in het noord-westen van Sal. Een dorp dat niet veel voorstelt, maar wat niet door toeristen is overgenomen. Een keer per dag leegt TUI daar een busje toeristen, die een rondje lopen, het haventje en de tonijnvangst bekijken en een foto maken van de school en het waterpunt. Verder zie je lokale Kaapverdianen, en een handje vol zeilers die in de baai voor anker liggen.

Al met al een heel gemoedelijke plek om te landen na de oversteek. Voor ons de eerste keer dat we na zo’n lang stuk niet aan een steiger aanlegden, maar ons anker lieten vallen. Heerlijk rustig. Maar schoonmaak- en bunker-technisch minder handig. Nu hebben ze daar uiteraard wat op gevonden. Jay, een Kaapverdiaan met een handelsgeest, vaart rondjes in de baai en biedt zijn diensten aan. Hij kan je afval meenemen, je was laten doen, water en diesel in jerrycans komen brengen. Geweldig geregeld! Uiteraard wel tegen Westerse prijzen.

We hebben een aantal dagen in de baai van Palmeira vertoefd. Het was weer een gezellig weerzien met andere boten die dezelfde oversteek gemaakt hadden. En de succesvolle overtocht werd natuurlijk gevierd met een borrel op de kade.
De Kaapverde staan er om bekend dat het veelal droge eilanden zijn. Er valt weinig regen, en landbouw is niet op alle eilanden even goed mogelijk. Daarnaast is water dus een schaars goed. In Palmeira halen de mensen uit het dorp hun water bij een centraal waterpunt. De tanks van Freya en Agaath moesten ook nodig worden bijgevuld, en dus gingen Suzanne en Donatien op waterhaal-expeditie Ondertussen zouden de mannen (Mark en Bas) gaan zeilen met Dick en Monique om de parasailer eens uit te proberen. En om, zo zeiden zij zelfverzekerd, op hoge snelheid alle vislijnen over boord te gooien en met een dikke tonijn terug te komen. Het water halen was een goed middag vullend programma. En toen alle jerrycans in de bijboot klaar stonden, kwamen net de plaatselijk vissers terug. Toen we de prachtige tonijnen zagen liggen, besloten we de mannen te helpen door ons avondeten veilig te stellen. Enigszins bedremmeld kwamen ze na een heerlijke zeiltocht zonder tonijnen terug. Maar gelukkig konden we ’s avonds toch met z’n allen smullen van de heerlijke verse tonijn!

img_20161125_092031620-1024x768

De vis-afslag van Palmeira

img_20161125_091415531-1024x768

Street-art in Palmeira

img_20161125_091243246_hdr-1024x768

We konden het niet laten; Cafe Rotterdam!!

img_20161125_091227369-1024x768

De ankerbaai van Palmeira

Vanaf Sal zijn we naar Sao Nicolau gevaren. Dit is een veel groener eiland. De baai was niet echt beschut (understatement…), maar het weer was gelukkig mild en het eiland prachtig en dus de moeite waard! Het was 90 mijl varen. Om met daglicht aan te komen, moesten we een nachtje doorvaren. Met de lange stukken in onze benen, was dat geen enkel probleem, en ging met het grootste gemak het wachtsysteem weer in. Bij zonsopkomst gingen de vislijnen uiteraard weer over boord, en we werden nog voor het ontbijt beloond! Een heerlijke geelvintonijn! Wéér tonijnsteak als diner is helemaal geen straf. En inmiddels zegt Coen geregeld: Vis! Hmmmm, lekker! 😉

img_9301-1024x683

Samen met Agaath varen we naar Sao Nicolao

img_9306-1024x683

Geelvin Tonijn!!

img_9314-1024x683

Vis-afslag Freya

Op Sao Nicolau bezochten we ook Henny. Een zeezigeuner, die 19 jaar geleden op Sao Nicolau aankwam en op slag verliefd was. Hij keerde terug naar Nederland, verkocht alles, en vertrok om zich op Sao Nicolau te vestigen. Hij zette daar een pension op, en leerde de plaatselijke bevolking koken en bedienen. Inmiddels is hij boven de tachtig jaar, maar zijn restaurant is ‘het beste restaurant van de Kaapverde’ en een aantal van zijn leerlingen hebben inmiddels ook een eigen restaurant.

img_9320-1024x683

Sao Nicolao

img_9323-683x1024

Streetwise..

img_9328-683x1024

img_9330-1024x683

Sao Nicolao

img_9335-1024x683

Nog meer Rotterdam?!?

img_9336-1024x683img_9340-1024x683

Na een weekje op de Kaapverde voelden we ons wat lui en traag. Alles in het rustige Afrikaanse ritme en het excuus van de nachtelijke zeiltochten om zo traag te doen. Dus het was tijd voor actie! Het eiland heeft een hoge berg, de Monte Gordo, en deze moest worden bedwongen. Al gauw werden meer boten enthousiast en zo gingen we als een heuse kinderkaravaan met de bemanning van 4 boten omhoog. Een stevige, maar heel gezellige wandeling!

img_9433-1024x683img_9427-1024x683img_9425-1024x683img_9423-1024x683img_9411-1024x683img_9379-1024x683img_9371-1024x683

img_9369-1024x683

De kinderkaravaan bergop

In alle vroegte vertrokken we de volgende dag richting Mindelo. Mindelo is ‘een grote stad’, en de plaats waarvandaan we willen vertrekken naar Paramaribo. Hier is het meeste te krijgen, en kan er dus nog goed worden ingeslagen voor de grote oversteek. Wij kwamen op een van de laatste dagen van november aan op Mindelo. Er was die voorafgaande week weinig wind op de Atlantische Oceaan. Maar voor begin december leek de passaat dan toch echt te gaan waaien. Bij aankomst stond iedereen dan ook op scherp. De haven lag vol, iedereen was tot ’s avonds laat bezig z’n boot klaar te maken voor een lange reis. Karren met boodschappen verschenen op de steigers, op iedere boot ging er wel iemand de mast in, zeilen werden nagekeken en verstevigd. “When are you crossing” was the talk of the day. Voor ons nog niet aan de orde, maar het was wel leuk om zo aan te komen en gelijk hierin te worden ondergedompeld.

img_20161202_090157979-1024x768

Freya in Mindelo

img_20161203_182237565-1024x768

Mindelo City

img_20161205_102928846-1024x768

De markt in Mindelo

img_20161205_104517190_hdr-1024x768

Straatbeeld Mindelo

img_20161205_104521108-1024x768

Straatbeeld Mindelo

Ook de Bojangels was inmiddels klaar voor het grote vertrek. Gelukkig konden we hen nog net zien en trakteren op een heerlijk avondmaal. Op weg naar Mindelo hadden we namelijk weer geluk en visten we een knoepert van een tonijn uit de zee. Sashimi voor lunch, sashimi als voorgerecht, steak als hoofdgerecht; wat een feest! Op de avond voor hun vertrek borrelen we met z’n allen in de “floating bar”. Inmiddels is deze groep negen Nederlandse boten sterk.

img_9445-1024x683

Sashimi voor lunch

img_9443-1024x683

Onze Knoepert

Hier in Mindelo doen we nog wat laatste klusjes. Eindelijk weer wassen in een wasmachine! We verkennen de markten en supermarkten voor de grote inkoop. Verder schrobt Mark het onderwaterschip en de schroef; met 1900 mijl voor de boeg maakt een vertraging van een halve knoop door aangroei wel uit (Mark geeft graag tips voor welke antifouling je niet moet kopen ;)). Ook hebben we de tafel uitgebreid zodat we ook tijdens het varen gemakkelijk achter de tafel kunnen zitten. En hebben we een slingerbed gefabriceerd voor in de kuip. Onderweg zien we zo weinig, zeg maar gerust niets en niemand, zodat we onze wachten vullen met korte tukkies van 15-20 min. Dan is een plekje om gestrekt te kunnen liggen wel aangenaam.

img_9461-683x1024

Verse groenten voor onderweg

img_9465-1024x683

“Even” het onderwaterschip schoonmaken

img_9475-683x1024

Last but not least; de kerstboom optuigen

Op 6 december waren we helemaal klaar voor vertrek! Boodschappen gedaan, watertanks tot de nok gevuld. En toen kreeg Coen, twee uur voordat we zouden uitvaren, een beetje koelvloeistof binnen?! We schrikken ons rot. Het was heel weinig (misschien wel niets), maar we weten niet hoeveel. En aangezien dat zeer giftig is, krijgen we het advies vanuit Nederland om een ziekenhuis op te zoeken. Op de 9 Kaapverdische eilanden zijn slechts 2 ziekenhuizen. We hebben geluk dat we in Mindelo zijn, want een van deze ziekenhuizen zit op nog geen 2 kilometer van de haven vandaan. We verlaten de haven en gaan zo snel mogelijk naar het ziekenhuis. Hier schrikken we misschien nog meer. Hier gaan ze niet veel voor ons kunnen doen… We voelen ons erg beperkt doordat we geen Portugees of Spaans spreken. De verpleegkundigen spreken alleen Portugees, de arts komt uit Cuba en spreekt Spaans. Met google translate doen we ons uiterste best duidelijk te maken wat het probleem is. Zij geven echter aan dat als het de komende 2 uur goed gaat, Coen naar huis mag en er geen enkel probleem is. De medische details zullen we jullie besparen, maar vanuit Nederland werd gewaarschuwd voor de ‘late’ effecten (24-72u later) die kunnen optreden aan o.a. de nieren. Gelukkig kon Rea van de boot “Java” ons helpen. Zij spreekt zowel Spaans als Portugees, en kon voor ons vertalen. Coen was ondertussen ter observatie in het ziekenhuis en was het stralende middelpunt.. Na de 2 uur observatie gingen we terug naar Freya en besloten het aan te kijken en ons vertrek in ieder geval 72u uit te stellen.

img_20161206_153806926-1024x768

Met Coen in het ziekenhuis

Met Coen ging alles gelukkig als een zonnetje. Zo leek alles toch een storm in een glas water. Nog een controle van z’n nierfunctie, en toen die goed bleek, maakten we ons op om op 9 december te vertrekken.

Het uitgebreide verslag van de oversteek volgt een dezer dagen.

Advertenties

2 gedachtes over “Kaapverdische Eilanden

  1. Lekkerste tonijn die we ooit hebben gegeten, zowel het voorgerecht als het hoofdgerecht.
    Goed toeven op de Freya met Mark, Suzanne en Coen.
    Dank Bojangles

    Like

  2. Hoi zeehelden!
    Wat een bizarre, mooie en spannende verhalen! De walvis toch wel als hoogtepunt!Wat superspannend maar ook prachtig! Wat bijzonder die dolfijnen die met jullie spelen en hoe voelt het na zo lang op het water om dan een berg te beklimmen?
    En gelukkig dat het mee viel met Coen en de koelvloeistof….!
    Wat is het mee genieten met jullie verhalen, ik ben zo blij dat jullie zo uitgebreid schrijven en foto’s maken!
    Alle geluk met z’n drieën!
    Veel liefs, Lisette

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s