De Atlantische Oversteek

Het vertrek uit Mindelo was mooi. We werden uitgezwaaid door de bemanning van de Java en de Zahree, en onder getoeter door de Seaformiles voeren we de haven van Mindelo uit. Je zag het bij andere boten ook, een vertrek vanuit Mindelo betekent iets. Iedereen vertrekt voor ‘de oversteek’ en de meesten hebben hier al jaren, soms hun hele leven van gedroomd. Er is vaak jaren naar toe gewerkt en over het vertrek gefantaseerd. En dat merk je bij vertrek: iedereen is uitgelaten en ook gespannen. Want het is niet niks, over de grote oceaan, daar ben je echt op jezelf aangewezen.

img_20161209_111607-1024x575

Vertrek uit Mindelo (we zijn misschien een beetje zwaar beladen..)

img_9479-1024x683

Bye Bye Cabo Verde

img_9480-1024x683

Bye Bye Cabo Verde

Wij vertrokken te gelijk met Bas, Donatien, Melle en opstapper Mark van de Agaath. We wisten niet hoelang we in elkaars buurt zouden kunnen blijven, maar mocht het binnen enige afstand lukken, dan is dat toch een iets veiliger gevoel. Daarnaast hadden we weer een radionetje afgesproken met meer Nederlandse boten: Bojangels en Blue Nose die inmiddels al een week onderweg waren, Schorpioen die 5 dagen onderweg was, Grutte Grize die 3 dagen eerder vertrok, Agaath, en Zahree die een dag na ons zou vertrekken. Tweemaal daags hadden we contact. We bespraken het dagelijkse wel en wee aan boord, de weersvoorspellingen en hielpen elkaar met technische problemen onderweg. Een live forum dat het ‘alleen-op-de-wereld-gevoel’ net iets verkleint. Het was vooral weer reuze gezellig om zo met elkaar contact te hebben. En toen het weer slecht werd, het leven aan boord pittig en de nachten koud en nat, was het erg fijn om die ervaringen ’s morgens even te delen.

img_9599-1024x683

The Office; waar wij tweemaal daags onze gedachten de ether inschieten en weerberichten binnenhalen

img_9485-1024x683

Coen binnen in Freya

img_9495-1024x683

Immer gerade aus

img_9512-1024x683

Enorme maan verlicht ’s nachts de kuip

img_9515-1024x683

Stef stuurt, Freya vaart, wij zitten lekker in de schaduw

img_9516-1024x683

Via de radio werden we ook opgeschrikt door heftig nieuws. Op onze derde dag horen we over de radio dat de Bojangels niet meer op het netje kan verschijnen. Zij hebben die dag hun mast verspeeld. Ook Blue Nose heeft die dag ernstige schade opgelopen in een squall (heftige plaatselijke regenbui): zij hebben de giek gebroken en kunnen alleen nog op het voorzeil varen. De beider bemanning maakt het goed. Gelukkig zitten de boten binnen marifoonbereik van elkaar (korte afstand van zo’n 10-20 mijl) en moeten nog zo’n 300 mijl naar Suriname. Ze blijven dicht bij elkaar en varen gezamenlijk naar Suriname. Het nieuws slaat bij ons in als een bom. Wat voelen we ons klein op de grote oceaan. Op dat moment hebben wij een ruwe zee, maar nog rustig weer. Maar de alertheid op buien is enorm. Ook proberen we in de buurt te blijven van Agaath. De gehele reis zitten we zo’n 10-20 mijl bij elkaar vandaan.

img_9540-1024x683

Half-way cake

img_9517-1024x683

img_9519-683x1024

Wind en golven nemen toe, als snel gaat het derde rif erin

In een eerdere post beschreven we hoe het leven aan boord langzaam maar zeker minder comfortabel werd. De wind was toen relatief rustig. Op dag 7 zetten we het derde rif, omdat er een hardere wind wordt voorspeld (20-25 kts) en het weer ook instabieler wordt met buien. De golven nemen daarbij toe en beetje bij beetje wordt het leven aan boord pittiger. ’s Nachts kunnen we geen korte tukkies doen, maar turen we uren naar de wolken die in rap tempo veranderen. Het regent regelmatig en meestal zit daar ook harde wind bij. Als zo’n squall over komt dan draaien we het voorzeil weg en houden we in de gaten of de windvaan Freya nog steeds op een voordewindse koers blijft sturen. Ondanks de stevige wind en de wind-shifts doet de windvaan het fantastisch! Stef heeft nooit honger, wil nooit slapen en is altijd goed gemutst. Hij heeft 14 dagen, non-stop gestuurd; onze beste vriend op zee en by-far de beste investering die we in de boot gedaan hebben.

De golven bouwen zich verder op en zijn indrukwekkend hoog. Menig maal zitten we in de kuip met ontzag (en huivering) naar een hoog opkomende golf te kijken. Wonderlijk genoeg tilt de golf vlak voor het bereiken van de kuip het kontje van Freya op en glijdt er (meestal) onder door.Wel zitten we vanaf de 7e dag iedere nacht in ons grote zeilpak in de kuip. Regelmatig regenen we nat tot op ons ondergoed. We eten, slapen en leven voornamelijk binnen, omdat de zee te bumpy is en de golven te hoog. Best een merkwaardig gevoel als je binnen zit; droog en beschermd, terwijl de wereld om ons heen soms lijkt te beven. De boot schommelt zo dat wij en het interieur van Freya regelmatig door de kajuit vliegen en blauwe heupen hebben. Wel is er uitermate goed getraind voor een sixpack door het continue corrigeren van het wiebelen. De euforie van half-way-day maakt plaats voor het besef dat we nog 900 mijl moeten; dat is ruw-weg twee keer de Golf van Biskaje.

img_9538-1024x683

img_9539-1024x683

Zeilpak aan en de volgende squall uitzitten

img_9551-1024x683

img_9561-1024x575

Shot van binnenuit

img_9594-1024x683

img_9600-1024x683

Deze buien schuiven netjes voorlangs

Door de pittige zeegang besluiten we geen lijntje over boord te gooien; helaas geen verse vis op het menu.. Wel is koken een groot onderdeel van de dag. We hebben tientallen bananen die natuurlijk allemaal precies op hetzelfde moment rijp zijn. Een goede reden om nog maar eens bananenpannenkoeken te bakken. Het bleek nog best lastig om alle verse groente binnen de houdbaarheid op te krijgen. Door het continue geschommel en een temperatuur van 30+ graden aan boord werden we soms helaas opgeschrikt door de lucht van een ontplofte, tot in snot veranderende aubergine. Toch aten we op dag 15 nog steeds een heerlijke sinaasappel bij het ontbijt.

Het varen over de oceaan blijft intensief met veel squalls en een vervelende zee. 3,5 m swell op de oceaan is gewoon best veel… Als we ’s nachts door een rij squalls naar het noorden gestuwd worden en verwijderd raken van de Agaath, zien we achter ons ook onweer in een bui. Dat is nieuw… We stoppen de scheepslaptop, een gps en een telefoon in de oven. Nu beginnen we toch wel een beetje angstig te worden. Gelukkig blijft het onweer bij ons vandaan en blijft het bij een erg natte en koude nacht.

We slapen weinig en we hebben beiden een enorm slaap tekort. Hazenslaapjes halen dit niet meer in. De sfeer blijft goed, door lekker eten, dagelijkse borrels, spelletjes met Coen en goede muziek. Maar het is op ons tandvlees. Golven van achteren zijn indrukwekkend en schitterend, maar golven vanaf de zijkant zijn ronduit vervelend en soms gevaarlijk. Terwijl Mark voorin een klein slaapje probeert te pakken, gooit een grote golf van stuurboord Freya bijna plat. Het water staat tot aan het kajuit raam, alles en iedereen vliegt door de kajuit en Mark wordt onderste boven in het bed wakker. Als een dag later een grote golf van bakboord over de kajuit heen rolt en door de openstaande dakramen naar binnen stroomt is de maat vol. ALLES is nat, bedden, banken, kleding, ALLES…! Tijdens het radio-net weten we op het goede moment onze vinger van de PTT knop te halen, zodat het gevloek en getier niet de ether in wordt gezonden. We zijn moe, nat en klaar…

img_9608-1024x683

We doen pogingen de boel droog te maken…

img_9610-1024x683

Fokkeschoot doet tijdelijke dienst als waslijn

Gelukkig is het einde in zicht. Het slaaptekort maakt plaats voor euforie. De laatste dag is het bijna windstil en varen we op de motor richting de monding van de Suriname rivier. Tegelijk met Zahree en Agaath varen we de rivier op, met heerlijke cappuccino en stroopwafels. Nog voor we de uiterton voorbij zijn worden we door de schepen die al aangekomen zijn via de VHF voor het kerstdiner uitgenodigd. Er wordt lekker gekletst op de VHF, boten worden versierd en de natte kleding en inventaris wordt te drogen gehangen. We krijgen een fantastisch ontvangst door de andere schepen; we worden opgewacht door vrienden in de dinghy’s en ’s avonds staan aan de wal de biertjes en bitterballen klaar!

img_20161224_135023329_burst000_cover-1024x768

Selfie bij de uiterton!

img_9626-1024x683

Gebroederlijk varen we de Suriname rivier op

img_9633-1024x683

Drogen… Drogen en nog eens Drogen…

img_9637-1024x683

img_9648-1024x683

Het wrak van de ‘Goslar’ dat sinds de tweede wereld oorlog in de rivier ligt

img_9651-1024x683

De laatste bui van deze reis is tevens de eerste echte douche in twee weken

img-20161224-wa0004-1024x712

img-20161224-wa0005-1024x576

We zijn er!!!

Terugkijkend op de reis, zijn we ontzettend trots en blij dat Freya ons heelhuids naar de overkant van de oceaan heeft gebracht. Het was zeker niet makkelijk. Sterker nog, we vonden de reis best zwaar. Vooral het continue slaaptekort en de oncomfortabele zeegang maakten het zwaar. Het was een heel bijzondere ervaring en we hadden het voor geen goud willen missen. Maar of we de terugreis op een zelfde manier gaan doen… dat weten we nog niet :). Gelukkig hebben we nog even de tijd om daarover na te denken 😉

img_20161224_174859358-768x1024

Nu eerst genieten van Kerst en Oud-en Nieuw met vrienden en familie in Suriname!!

 

 

 

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s